"सुन्दर भविष्य" (Beautiful Future) को निर्माणका लागि जीवनका केही महत्त्वपूर्ण स्तम्भहरूमा ध्यान दिनु आवश्यक हुन्छ। आफ्नो भविष्यलाई सफल र सुखी बनाउन यी कदमहरू चाल्न सक्नुहुन्छ: 🌟 १. लक्ष्य निर्धारण र योजना स्पष्ट सोच: तपाईं जीवनमा के बन्न वा के गर्न चाहनुहुन्छ, त्यसको स्पष्ट खाका कोर्नुहोस्। साना कदम: ठूला लक्ष्यहरूलाई साना, दैनिक वा साप्ताहिक कार्यहरूमा विभाजन गर्नुहोस्। 📚 २. निरन्तर सिकाइ र सीप विकास ज्ञानको दायरा: आफ्नो रुचि भएको क्षेत्रमा निरन्तर नयाँ कुराहरू सिक्दै जानुहोस्। व्यावहारिक सीप: वर्तमान समय सुहाउँदो प्राविधिक, सञ्चार, वा व्यावसायिक सीपहरू (Skills) विकास गर्नुहोस्। 💰 ३. आर्थिक अनुशासन बचतको बानी: सानै उमेर वा सुरुवाती चरणदेखि नै आम्दानीको केही हिस्सा बचत गर्ने बानी बसाल्नुहोस्। लगानी: पैसालाई सही ठाउँमा (जस्तै: शिक्षा, व्यवसाय वा सेयर) लगानी गर्न सिक्नुहोस्। ४. स्वास्थ्य र सकारात्मक सोच शारीरिक स्वास्थ्य: सन्तुलित भोजन, नियमित व्यायाम र पर्याप्त निद्रालाई प्राथमिकता दिनुहोस्। मानसिक शान्ति: तनावबाट टाढा रहन ध्यान (Meditation) गर्ने र सधैं सकारात्मक सोच राख्ने प्रयास गर्नुहोस्। 🤝 ५. असल सम्बन्ध र नेटवर्क सकारात्मक सर्कल: तपाईंलाई हौसला दिने र सही बाटो देखाउने मानिसहरूसँग संगत गर्नुहोस्। पारिवारिक सम्बन्ध: आफ्नो परिवार र शुभचिन्तकहरूसँगको सम्बन्धलाई बलियो बनाउनुहोस्।
VCTS Compliance and Penalties

VCTS को कानुनी व्यवस्था तथा अनुपालन र जरिवाना

Compliance and Penalties सम्बन्धी सम्पूर्ण अध्ययन सामग्री।

Start Learning
Customs Act 2082 Complete Notes

Customs Act 2082 Complete Notes

भन्सार ऐन, २०८२ को सम्पूर्ण अध्ययन सामग्री।

View Notes
Self Study Center

Self Study Center

Blog + MCQ + Notes + Exams System

Explore Now

Latest Articles

Friday, July 13, 2018

विद्युतीय शासन र नेपालमा यसको प्रयोग

सुशासनका लागि विद्युतीय शासन
शासन प्रणालीलाई प्रभावकारी बनाउनका लागि विद्युतीय सूचना र सञ्चारमाध्यमको प्रयोग गर्नुलाई विद्युतीय शासन भनिन्छ । विद्युतीय शासन प्रविधिमा आधारित त्यस्तो शासन व्यवस्था हो, जहाँ सार्वजनिक सूचना तथा सेवा सूचना प्रविधिजन्य साधनहरूको प्रयोगमार्फत वितरण गरिन्छ । यो प्रणालीमार्फत सरकार, नागरिक तथा अन्य सरोकारवालाहरूबीच विद्युतीय रूपमा अन्तरक्रिया गर्न सम्भव एवं सहज हुन्छ । विद्युतीय शासनका माध्यमबाट सार्वजनिक सेवालाई आधुनिकीकरण गर्न तथा नागरिक र सरकारबीचको सम्बन्ध तथा सम्पर्कलाई फराकिलो बनाउन सकिन्छ । यसबाट ई–गभर्नेन्स कायम गर्न सम्भव हुन्छ ।
नेपालको संविधान, विद्युतीय कारोबार ऐन, सूचना प्रविधि नीति एवं सरकारी निकायद्वारा सामाजिक सञ्जाल प्रयोग गर्ने कार्यविधिले समेत विद्युतीय शासनमा जोड दिएका छन् । यद्यपि, उपयुक्त प्रविधिको कमी, प्राविधिक ज्ञानको अभाव र कमजोर नागरिक चेतनाका कारण नेपालमा अपेक्षाकृत रूपमा विद्युतीय शासनको प्रयोग हुन नसकेको तितो यथार्थ हामीसामु रहेको छ । 
नेपालमा विद्युतीय शासन लागू गर्नुपर्नाका कारण
  • सार्वजनिक सेवामा सर्वसाधारण नागरिकको पहुँच पुर्‍याउन,
  • सेवा प्रवाह प्रक्रियालाई सरलीकरण गर्न,
  • सेवा प्रवाहमा सूचना प्रविधिको प्रयोगलाई बढावा दिन,
  • सेवा प्रवाहका क्रममा लाग्ने समय तथा लागतलाई न्यूनीकरण गर्न,
  • सरकारको कागजविहीन प्रशासनको मान्यतालाई सार्थक तुल्याउन,
  • सरोकारवाला निकायहरूबीच विश्वासको अवस्था सिर्जना गर्न,
  • एकीकृत सार्वजनिक सेवा वितरण प्रणालीलाई स्थापित गर्न,
  • सीमाविहीन सार्वजनिक सेवा वितरण प्रणाली स्थापित गर्न,
  • सेवा तथा सूचना वितरणमा पारदर्शिता कायम गर्न,
  • सार्वजनिक निकाय तथा पदाधिकारीलाई उत्तरदायी बनाउन,
  • सहभागितामूलक शासन प्रणाली स्थापित गर्न,
  • सेवाको लागत र समय बचत गर्न,
  • ई–गभर्नेन्स लागू गर्न,
  • नेपालमा विद्युतीय शासन अवलम्बनमा देखिएका समस्या
  • विद्युतीय कारोबारलाई व्यवस्थित गर्न बनाइएका ऐन कानुनको कार्यान्वयन प्रभावकारी नहुनु,
  • सूचना सञ्चार प्रविधिको क्षेत्र सरकारको मूल प्राथमिकतामा नपर्नु,
  • कर्मचारीतन्त्रमा परिवर्तनलाई आत्मसात् गर्ने प्रवृित्तको विकास हुन नसक्नु,
  • नागरिक चेतना कमजोर हुनु,
  • दक्ष जनशक्तिको कमी हुनु एवं भएको जनशक्तिलाई तालिम प्रशिक्षण नहुनु,
  • प्रतिभा पलायनको समस्या रहनु,
  • सूचना प्रविधिको विकास केन्द्र र सहरी क्षेत्रमा मात्र सीमित हुनु,
  • गाउँ र सहरबीच प्रविधिको उपयोग सम्बन्धमा दूरी हुनु,
  • डिजिटल सूचना तथा तथ्यांक आदान–प्रदान गरी उपयोग गर्ने संस्कारको अभाव हुनु,
  • सबै सरकारी निकायको वेबसाइट नबन्नु र भएका निकायमा समेत समयमा अद्यावधिक नहुनु,
  • निर्माण भएका सफ्टवेयरहरू पूर्ण रूपमा उपयोगमा ल्याउन नसक्नु,
  • विद्युतीय अपराध नियन्त्रण नहुनु, 

अन्त्यमा, प्रत्येक व्यक्तिको हातहातमा सरकार भन्ने अवधारणालाई सार्थक तुल्याउन विद्युतीय शासनको विकल्प छैन । यो पछिल्लो समय र पछिल्लो पुस्ताका लागि आवश्यक मात्र नभई अनिवार्य हुन पुगेको छ । विद्युतीय शासनका माध्यमबाट सेवामा सरलता, शीघ्रता र गुणस्तर कायम गर्दै सुशासनलाई मूर्त रूप दिन सकिन्छ । यसका लागि बलियो कानुन, प्रशासनिक सक्रियता, व्यापक प्रविधियुक्त नागरिक चेतना विकास गर्दै कागजविहीन सरकार निर्माण गर्नु आजको आवश्यकता हो ।

नेपालमा विद्युतीय शासन र यसको प्रयोग 

नयाँ सूचना तथा सञ्चार प्रविधि (ICTs) को आगमनसँगै हाम्रो सूचना सङ्कलन प्रक्रिया र वितरण क्षमता बढेको छ । लगभग सबै विकासशील देशहरूले आफ्नो राष्ट्रिय विकास योजनाहरूमा सूचना र सञ्चार प्रविधि (आईसीटी) लाई महत्त्व दिएका छन्। विशेष गरी सुशासनको खोजीमा आईसीटीको प्रयोगले महत्त्वपूर्ण स्थान हासिल गरेको छ, जसलाई सामान्यतया ई-गभर्नेन्स भनिन्छ। विद्युतीय शासन भनेको सूचना तथा सञ्चार प्रविधिको प्रयोग गरी सेवाग्राहीहरू अर्थात् नागरिक तथा व्यवसायीहरूलाई सरकारले प्रदान गर्ने सेवाहरूको गुणात्मक वृद्धि हो। विकसित देशहरूमा, सरकारहरूले प्राय: आफ्ना नागरिकहरूलाई सेवाहरू प्रदान गर्नका साथै उनीहरूको आन्तरिक मामिलाहरू पूरा गर्न आईटी प्रयोग गर्छन्।

सूचना प्रविधिमा पहुँच भएका र विगतमा उपेक्षित ग्रामीण क्षेत्रका उपेक्षितहरूबीचको खाडललाई कम गर्ने योजनासहित देशका विभिन्न भागमा विद्युतीय शासन परियोजनाहरू व्यापक रूपमा कार्यान्वयन भइरहेका छन्। चितवनको भरतपुर नगरपालिका २०५९ सालमा स्थानीय तहमा ई-गभर्नेन्स लागू गर्ने नेपालको पहिलो नगरपालिका हो। साथै काभ्रे र म्याग्दी जिल्लाका केही गाउँमा वायरलेस इन्टरनेटले त्यहाँका जनताको जीवनमा सकारात्मक परिवर्तन ल्याउन थालेको छ । तर, इन्टरनेट सेवा नहुँदा ई–गभर्नेन्स लागू नहुने सम्भावना छ ।जसमा डिजिटल सिग्नेचर, सूचना प्रविधि राजमार्ग, ग्रामीण टेलिसेन्टर, राष्ट्रिय परिचयपत्र, इन्टरप्राइज आर्किटेक्ट र अन्य कार्यक्रमहरू समावेश छन्।

सञ्चार क्षेत्रको उल्लेखनीय विकाससँगै विश्व द्रुत गतिमा ग्लोबल भिलेजमा परिणत हुँदैछ । सूचना सञ्चार र प्रविधिले यस सूचना संचालित समाजमा साँच्चै महत्त्वपूर्ण र अपरिहार्य भूमिका खेल्छ। २१ औं शताब्दी नजिकिँदै गर्दा विश्वका हरेक राष्ट्रले सूचना प्रविधि (आईटी) लाई अंगाल्दै छन् । विश्वको हरेक भागमा, औद्योगिकीकरणदेखि विकासोन्मुख देशहरूमा, केन्द्रीय र स्थानीय सरकारहरूले उनीहरूको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण जानकारी अनलाइन राख्दै, ठूला-ठूला प्रक्रियाहरू स्वचालित गर्दै, र आफ्ना नागरिकहरूसँग इलेक्ट्रोनिक रूपमा अन्तरक्रिया गरिरहेका छन्।

ई-गभर्नेन्स अन्तर्गत सरकारले प्रदान गर्ने सबै सेवाहरू मोबाइल फोन, डिजिटल टिभी, कल सेन्टर, टेलिसेन्टर, टेलिकन्फ्रेन्सिङ र इन्टरनेट मार्फत लिन सकिन्छ। ई-गभर्नेन्सले सहभागितामूलक र पारदर्शी शासन स्थापना गर्न मद्दत गर्ने विश्वास गरिन्छ। इ-बिडिङ, इ-स्वीकृति प्रणाली र इ-मेल जस्ता सेवाहरूले सरकारी सेवाहरूलाई थप भरपर्दो र छिटो मात्र होइन पारदर्शी पनि बनाउँछ। ई-गभर्नेन्सले सेवा प्रापक र सर्वसाधारणको समय र पैसाको पनि बचत गर्नेछ। सर्वसाधारणले घरमै बसी इन्टरनेटबाट एप्लिकेसन तथा अन्य सेवा लिन सक्ने भएकाले अनावश्यक झन्झटबाट मुक्ति पाइरहेका छन् ।

Monday, August 07, 2017

वस्तु वर्गीकरण सम्झने तरिका

 

जीवित जन्तु भाग एक, मासु–माछा भाग दुई।

दूध, अण्डा, महका वस्तु, भाग पाँचमा छन् सबै।।

 खान मिल्ने मासु–माछा, भाग दुईमा राखिन्छ।

जीवजन्य उत्पादनहरू, भाग पाँचमा गनिन्छ।।

 जीवित रूख बिरुवाहरू, भाग छमा पर्दछन्।

पात–फूलका सजावटका, वस्तु त्यहीँ समेटिन्छन्।।

 

ताजा वा सुके तरकारी, भाग सातमा राखिन्छ।

ताजा फल र कागतीहरू, भाग आठमा गनिन्छ।।

 

कफी, चिया, मसला सारा, भाग नौमा पर्दछन्।

अन्न तथा खाद्यान्न सबै, भाग दशमा अट्दछन्।।

 

पिठो, स्टार्च र ग्लुटेनहरू, एघारौँमा राखिन्छ।

तेलहन, बीउ, पराल, घाँस, बाह्र भागमा गनिन्छ।।

 

लाहा, गुँद र वनस्पतिका, रस–सार तेह्रमा।

चोया–पोया, रुद्राक्ष–रिठ्ठा, चौध भागमा छन् सदा।।

 

बोसो, तेल र प्राकृतिक मैन, पन्ध्र भागमा राखिन्छ।

जीव–वनस्पतिका यस्ता, वस्तु त्यहीँ समेटिन्छ।।

चिया, कफी, मसला र, मकै–धान भाग १०।
भाग ११ मा मिलका सामान, मैदा–पिठो बुझ्नू सब।।

तेल आउने गेडागुडी, भाग १२ मा गनिन्छ।
खोटो, चोप र जडीबुटी, भाग १३ मा राखिन्छ।।

बुन्न मिल्ने रेशा–जरा, भाग १४ मा छ सारा।
बोसो, तेल र चिल्ला वस्तु, भाग १५ मा हेर नरा।।

मासु, माछा तयारी रूप, भाग १६ मा पर्छ।
चिनी र चिनीका मिठाई, भाग १७ मा रहन्छ।।

कोको र चकलेटहरू, भाग १८ मा गन।
अन्न, पीठो, बिस्कुट केक, भाग १९ मा भन।।

तरकारी,फल आचार जाम, भाग २० मा हेर।
थरिथरिका सस, सुप,मसला,भाग २१ मा बेर।।

पानी, जुस, रक्सी र मदिरा, भाग २२ मा आउने।
उद्योगका कसिङ्गर, भुस, पिना, भाग २३ मा पाउने।।

सुर्ती, खैनी, चुरोट र बिँडी, भाग २४ मा सब।
खाद्यान्न र पेयको, सकियो वर्गीकरण अब।।

माटो, ढुङ्गा, सिमेन्ट र नुन, भाग २५ मा राख।
धातुका धाउ, छार र खरानी, भाग २६ मा चाख।।

कोइला, मट्टितेल, ग्याँस र तेल, भाग २७ मा आउने।
रसायन, गन्धक, क्लोरिन ग्याँस, भाग २८ मा पाउने।।

जैविक रसायन अंगारका यौगिक, भाग २९ मा गन।
औषधीमुलो, सुई र खोप, भाग ३० मा भन।।

मलखाद, युरिया, पोटास र डीएपी, भाग ३१ मा बुझ्नू।
रङ, पेन्ट, मसी र ट्यानिन, भाग ३२ मा खोज्नू।।

अत्तर, साबुन, क्रिम र सेम्पु, भाग ३३ र ३४।
चोप, ग्लु, गम र सरेसको, भाग ३५ मा छ घर।।

बारुद, पटाका र सलाईको, भाग ३६ मा बास।
फोटोका फिल्म र रसायन, भाग ३७ मा खास।।
विविध केमिकल र कीटनाशक, भाग ३८ मा पास।

प्लाष्टिक र प्लाष्टिकका सामान, भाग ३९ मा जाउ।
रबर र रबरका वस्तु, भाग ४० मा पाऊ।।

काँचो छाला र पकाएको, भाग ४१ मा गन।
ब्याग, बेल्ट र सुटकेसहरू, भाग ४२ मा भन।।

भुत्ला भएका छाला–फर, भाग ४३ मा आउने।
काठ र काठका सामान, भाग ४४ मा पाउने।।

बिर्को बन्ने कर्क काठ, भाग ४५ मा बस्छ।
चोया, चटाई र डालोहरू, भाग ४६ मा पस्छ।।

कागज बन्ने लेदो–पल्प, भाग ४७ मा हेर।
कागज, कार्टुन, डायरी र कापी, भाग ४८ मा बेर।।
किताब, पत्रिका र बुट्टा, भाग ४९ मा सब।
बुझ्यौ काठ र कागजको, वर्गीकरण अब।।

सिल्क र रेशमका सामान, भाग ५० मा छान।
ऊन र पश्मिनाका धागो, भाग ५१ मा जान।।

कपास र सुती कपडा, भाग ५२ मा आउने।
वनस्पतिजन्य अन्य रेशा, भाग ५३ मा पाउने।।

कृत्रिम धागो फिलामेन्ट, भाग ५४ मा गन।
कृत्रिम स्टेपल फाइबरहरू, भाग ५५ मा भन।।

कटन, प्याडिङ र डोरी, भाग ५६ मा बस्छ।
गलैँचा र कार्पेटहरू, भाग ५७ मा पस्छ।।

विशेष कपडा र बुट्टा, भाग ५८ मा समेट।
लेमिनेटेड र औद्योगिक कपडा, भाग ५९ मा भेट।।

बुनेका क्रोचेट कपडाहरू, भाग ६० मा हेर।
तयारी सुती कपडा र लुगा, भाग ६१ मा बेर।।

नबुनेका तयारी कपडाहरू, भाग ६२ मा आउने।
ओछ्यान, कम्बल र पर्दा, भाग ६३ मा पाउने।।

जुत्ता, चप्पल र बुटहरू, भाग ६४ मा पर।
गम्बुट, स्पोर्ट्स र चप्पलको, यहीँ छ घर।।

टाउकोमा लगाउने टोपी, भाग ६५ मा जाउ।
छाता, लौरो र कोर्रा, भाग ६६ मा पाऊ।।
कृत्रिम फूल र प्वाँखका सामान, भाग ६७ मा आउ।

ढुङ्गा, अभ्रक र एस्बेस्टस, भाग ६८ मा गन।
माटोका भाँडा, इँटा, टायल, भाग ६९ मा भन।।

ऐना, सिसा र सिसाका सामान, भाग ७० मा आउने।
मोती, सुन, चाँदी र गहना, भाग ७१ मा पाउने।।

फलाम र स्टिलका डन्डी–पाता, भाग ७२ मा बस्छ।
फलामका पाइप, किला र सामान, भाग ७३ मा पस्छ।।

तामा र तामाका सामान, भाग ७४ मा हेर।
निकेल धातु र यसका सामान, भाग ७५ मा बेर।।

आल्मुनियमका भाँडा र पाता, भाग ७६ मा राख।
सिसा (Lead) धातु र सामान, भाग ७८ मा चाख।।

जस्ता (Zinc) र जस्ताका पाता, भाग ७९ मा पाऊ।
टिन धातु र सामानहरू, भाग ८० मा जाऊ।।

अन्य धातु र सेरामिक्स, भाग ८१ मा सम्झ।
औजार, चम्चा, काँटा र छुरी, भाग ८२ मा बुझ।।
विविध धातुका ताला र साँचो, भाग ८३ मा खोज।

मेसिन, इन्जिन, कम्प्युटर, भाग ८४ मा छान।
बिजुलीका मोटर, टिभी, फोन, भाग ८५ मा जान।।

रेलका डिब्बा, ट्र्याक र सिङ्नल, भाग ८६ मा आउने।
मोटरकार, बस, मोटरसाइकल, भाग ८७ मा पाउने।।

हवाइजहाज, रकेट, ड्रोन, भाग ८८ मा पर।
पानीजहाज र डुङ्गाको, भाग ८९ मा छ घर।।

चस्मा, क्यामरा, मेडिकल औजार, भाग ९० मा समेट।
घडी, स्टपवाच र पार्टपूर्जा, भाग ९१ मा भेट।।

बाजागाजा र म्युजिक सिस्टम, भाग ९२ मा हेर।
हतियार, बन्दुक, गोलीगट्ठा, भाग ९३ मा बेर।।

फर्निचर, म्याट्रेस, बत्ती र लाइट, भाग ९४ मा आउने।
खेलौना, भिडियो गेम, खेलकुद, भाग ९५ मा पाउने।।
विविध सामान, ब्रस, टाँक, पेन, भाग ९६ मा जाउ।
पुराना कलाकृति, ऐतिहासिक सिक्का, भाग ९७ मा पाऊ।।

 

 

 

Saturday, August 06, 2016

वस्तु वर्गीकरण (भाग १–१५)

 जीवित जन्तु भाग एक, मासु–माछा भाग दुई।

दूध, अण्डा, महका वस्तु, भाग पाँचमा छन् सबै।।

 

खान मिल्ने मासु–माछा, भाग दुईमा राखिन्छ।

जीवजन्य उत्पादनहरू, भाग पाँचमा गनिन्छ।।

 

जीवित रूख बिरुवाहरू, भाग छमा पर्दछन्।

पात–फूलका सजावटका, वस्तु त्यहीँ समेटिन्छन्।।

 

ताजा वा सुके तरकारी, भाग सातमा राखिन्छ।

ताजा फल र कागतीहरू, भाग आठमा गनिन्छ।।

 

कफी, चिया, मसला सारा, भाग नौमा पर्दछन्।

अन्न तथा खाद्यान्न सबै, भाग दशमा अट्दछन्।।

 

पिठो, स्टार्च र ग्लुटेनहरू, एघारौँमा राखिन्छ।

तेलहन, बीउ, पराल, घाँस, बाह्र भागमा गनिन्छ।।

 

लाहा, गुँद र वनस्पतिका, रस–सार तेह्रमा।

चोया–पोया, रुद्राक्ष–रिठ्ठा, चौध भागमा छन् सदा।।

 

बोसो, तेल र प्राकृतिक मैन, पन्ध्र भागमा राखिन्छ।

जीव–वनस्पतिका यस्ता, वस्तु त्यहीँ समेटिन्छ।।

"Learning Never Ends helped me prepare for Loksewa and Revenue exams effectively."

— Successful Candidate

Connect with us

Get in touch for learning resources,updates and useful information. Learning Never Ends. A learning platform for Lok Sewa, Revenue, Customs, Taxation and Public Management.